Curitiba, 9-11 november 2012

Zoals ik al schreef in mijn vorige blog kennen Kim en ik elkaar via onze gezamenlijke Braziliaanse vriendin Rafaela. Een paar jaar geleden woonde zij in Oegstgeest waar ze werkte als au-pair. Na een masteropleiding gevolgd te hebben in Portugal, en na een lange zoektocht naar papieren van voorouders een Italiaans paspoort verkregen te hebben (aardigheidje van Italië voor nazaten van emigranten) is zij inmiddels alweer meer dan een jaar –met tegenzin- terug in Brazilië. Het leek Kim en mij erg leuk om haar samen op te gaan zoeken en dus vlogen wij vrijdagavond 9 november naar Curitiba, de hoofdstad van de zuidelijke staat Paraná waar Rafaela woont.

Vrijdagavond brachten we door in het appartement waar ze een kamer huurt samen met twee jongens; snackend en pratend onder het genot van Portugese Vinho Verde.

IMG_1967

Ik was al twee keer eerder in Curitiba geweest maar Kim kende de stad nog niet dus zaterdag stonden we op tijd op om de stad te verkennen. We bezochten het Museu Oscar Niemeyer een moderne kunst-museum genoemd naar de ontwerper, de grote architect, die enkele weken later op 105-jarige leeftijd zou overlijden.

DSCF1775

DSCF1776   IMG_1993

IMG_2008  DSCF1805

 

Vervolgens struinden we verder door de stad waar op verschillende plekken een gratis muziekfestival plaatsvond en waar we onder andere een hele verzameling gek uitgedoste tieners tegenkwamen.

DSCF1810  IMG_2026

We pikten zelf nog het concert van Zeca Baleiro mee, een favoriet van Rafaela maar die niet echt uit de verf kwam door slechte audio-kwaliteit en vervolgens eindigden we de dag in een Ukraiens café waar ze stevige snacks serveerden zoals een heerlijk broodje met een mega-gehaktbal, weggespoeld met wodka.

IMG_2034 IMG_2036 IMG_2037

 

Zondag, een bloedhete dag, bezochten we samen met nog een vriendin van Kim, Manu, een marktje en de botanische tuin. Na nog een biertje te hebben gedronken vlogen Kim en ik weer terug naar Brasilia.

IMG_2040 IMG_2046_1x

DSCF1825

Voor mij was dit het eerste uitstapje buiten Brasilia en het was heerlijk even weg te zijn en weer in een ‘normale’ stad te zijn; dus een stad die niet gebouwd is volgens een strak plan maar met een wirwar van straten met daadwerkelijke straatnamen en geen gekke codes. Daarnaast ook fijn een oude vriendin weer terug te zien en herinneringen op te halen, dit alles met een nieuwe vriendin!