Regentijd

Wie denkt dat ik hier in een heerlijke exotische Braziliaanse stad woon, moet vooral nu me komen opzoeken. De regentijd is namelijk begonnen. Op de televisie waarschuwen ‘postbus 51’ spotjes over wat je niet of juist wel moet doen in deze tijd; dakgoten wel schoonmaken, niet onder een boom parkeren, niet met je auto een ondergelopen straat inrijden, etc.

De laatste week viel het mee, om de dag regen. Maar vaak is het geen gewone regen maar een flinke stortregen. De straten hebben dan zulke flinke plassen dat als voetganger je niet veilig bent. Een keer kwam ik uit de sportschool en kreeg ik a la Bridget Jones een golf van top tot teen over me heen. Gelukkig was ik al vies. De regen stroomt zo erg dat je slippertjes van je voeten stromen. Je mooie werkschoenen kun je dan dus ook maar beter niet aandoen. Naast mijn bushalte zit een Crocs winkel en toen ik daar laatst knalroze regenlaarzen in de etalage zag staan heb ik die dan ook na even twijfelen toch maar gekocht (na weer een helse regenbui was de twijfel weggenomen). Gelukkig had ik een ANWB-regencape in mijn koffer gestopt.

Het is nu zomer maar door de regen is het nu soms ook best fris als ik ‘s ochtends om 6.30 de deur uitga.

Dan nog wat leuke Marijke-trotseert-de-regen-plaatjes:

 

Soap/Telenovela

Zoals sommigen van jullie misschien nog wel herinneren ben ik afgestudeerd in de Talen en Culturen van Latijns-Amerika (TCLA) met mijn scriptie over “De Braziliaanse Telenovela: rol en invloed van social merchandising op nationaal en internationaal succes”. In 2004 keek ik in Florianopolis graag de soaps (telenovela)met mijn huisgenoten. Het was een gezellig einde van de dag maar vooral leerde ik er veel Portugees door en pakte ik ook nog de nodige kennis mee over de Braziliaanse cultuur. Vanuit wetenschappelijk oogpunt vond ik het interessant hoe de novela allerlei sociale en maatschappelijke problemen verwerkt in de verhaallijn en wat voor effect dit heeft.

Ook nu kijk ik ’s avonds weer graag de soap. Ik ben nog niet zo’n fervente kijker als in 2004, elke aflevering duurt namelijk ongeveer een uur en dat botst nog wel eens met sportschool of bedtijd maar de nieuwe soap van 21 uur is wel weer interessant. De soaps hier duren ongeveer 9 maanden en hebben dus een begin, middenstuk en een eind. De huidige soap heet Salve Jorge en dit keer is mensenhandel een belangrijk thema; een van de hoofdpersonen is onder valse voorwendselen naar Europa gelokt (baantje bij een pizzeria) en kwam in de prostitutie terecht. Hiermee wordt dus duidelijk gewaarschuwd om niet voor mooie praatjes over een ‘beter leven’ in Europa te vallen. En omdat veel Brazilianen via hun credit card op afbetaling kopen (bij de winkel is de standaardvraag in hoeveel keren je je aankoop wil betalen), de rente’s hierop heel hoog zijn en ik laatst al in de krant las dat de regering hier wat waan iwl doen, zag ik dit ook al kort voorbij komen bij een personage met schulden.

Verder gaat het over een man, Theo, die bij de cavalerie werkt dus zijn er veel paarden in te zien en speelt de soap grotendeels in Turkije wat nog meer mooie beelden oplevert. Ook woont Morena, het liefje van Theo in de favela ‘alemão’. Ik vond dat de soap een sterke eerste aflevering had omdat er echte beelden werden gebruikt die vorig jaar gemaakt werd bij de schoonveeg-actie van de politie. Erg vermakelijk is verder hoe de favela-funk-muziek centraal staat. Dit is een muziekrichting die vooral in de favela erg populair is en waarbij er nogal erotisch gedanst wordt.

Soap is hier erg belangrijk. Bijna iedereen kijkt en als een soap op het eind komt staan de kranten vol met verhalen hoe personage sus of zo belangrijk was, wat de schrijver voor Brazilië betekent, etc! Ook is het dan heel rustig op straat worden vergaderingen verzet, concerten eerder gestopt, etc!

Mijn tweede huis

Inmiddels woon ik alweer een paar weken in mijn fijne kleine studiootje. In Brazilië heet dit type woning een ‘kitnete’, oftewel een kitchenette. Het gebouw waar ik woon is dus net helemaal nieuw. Ik schat dat er nog maar zo’n 1/3 bewoond is, veel studio’s zijn van binnen nog niet afgemaakt. Buren heb ik dan ook nog niet. Ik heb het direct van de eigenaar gehuurd, mijn huisbaas Mirian. Een pittig vrouwtje die samen met haar familie een bedrijf in auto-onderdelen bezit. Ze verhuurt meerdere woningen en ik heb begrepen dat dat in Brazilië een goede pensioenvoorziening is, want daar ontbreekt het hier nogal aan (en aangezien ik een lokaal werknemer ben heb ik dus ook geen al te beste pensioenopbouw). De huur kost me ongeveer 650 EUR inclusief meubels en water/gas. Dat valt me alles mee ik had verwacht het dubbele kwijt te zijn. Elektriciteit is hier erg goedkoop, mijn eerste rekening was 20 EUR.

Mirian blijkt een leuke huisbaas; ik klaagde over de elektrische douche die niet goed opwarmde en ze installeerde meteen een nieuwe en ik kreeg er nog een tweedehands-dvd-speler bij ook. Daarnaast heeft de aannemer nog steeds geen goed waterfilterapparaat geïnstalleerd (kraanwater kun je beter niet drinken) en omdat het zonder auto zo sjouwen is met 5l flessen water bracht ze laatst een fles voor me mee toen ze de huur op kwam halen.

 

Dit gebouw is zo nieuw dat we nog geen brievenbussen hebben maar vervelender nog; er is geen wasserette. In dit soort gebouwen is meestal een wasserette aanwezig omdat de huizen zo klein zijn dat er geen plek is voor een wasmachine. Er gaat uiteindelijk wel een wasserette gerealiseerd worden maar dat kan nog wel een paar maandjes duren. In de tussentijd doe ik veel handwasjes en breng ik om de week een zware zak naar de reguliere wasserette. Het kost wat maar ik hoef in ieder geval niets te doen, kant en klaar opgevouwen haal ik het dan weer op!

En tja, ik noem dit dus mijn tweede huis want in Leiden heb ik ook nog steeds mijn fijne kleine hofje waar mijn kat nog steeds woont, met de ‘huisoppas’. Mijn Braziliaanse huisje is klein en fijn maar die gezellige kat die na werk op me zit te wachten en die ’s nachts bij me slaapt die mis ik wel heel erg.

Voor de mensen zonder facebook (waar al een album staat) hier wat foto’s (click voor groter plaatje):

 

32 in Brazilië

Nog geen maand in Brazilië en het was alweer tijd voor mijn verjaardag op 11 oktober. Normaal zou ik uren aan het bakken en koken zijn geweest en een feestje gepland hebben maar nu had ik geen oven, geen bakspullen en nog nauwelijks vrienden! Maar zoals altijd wilde ik het niet ongemerkt voorbij laten gaan dus kocht ik taarten en cake in bij de bakker om de hoek en ging ik de kamers langs om de collega’s te trakteren. Blijkbaar was het niet gebruikelijk dat er getrakteerd werd en al helemaal niet om het dan persoonlijk aan te bieden. Maar om het nou aan onze koffiedame over te laten vond ik niet echt gezellig.

 

Tussen de middag ging ik met stagiaires Kevin en Kim en collega P. heerlijk lunchen bij mijn favoriete per kilo restaurant Naturetto.

’s Avonds na werk sloten we met nog twee collega’s af op de Amerikaanse ambassade waar er een Quiz Night georganiseerd was. De vragen waren veel te moeilijk voor ons. Alleen bij het ‘James Bond-herken-de-locatie’-onderdeel waren we de beste.

Al met al een niet ongezellige aparte verjaardag in den vreemde.