4 Maanden!

Ik woon alweer iets meer als 4 maanden in Brazilië dus het wordt wel weer eens tijd voor een update. Omdat ik naar Brazilië ben gekomen voor een baan zal ik daar maar mee beginnen. Ik ben dus ‘Economisch Beleidsmedewerker’. Toen ik 1 oktober begon met werken draaide de ambassade op volle toeren om de grootste Nederlandse handelsmissie ooit voor te bereiden. Meer dan 150 bedrijven en een groot aantal onderwijsinstellingen bezochten van 18-23 november o.a. Brasilia, Ribeirão Preto, São Paulo en Rio de Janeiro onder begeleiding van de Minister voor Buitenlandse Handel en Ontwikkelingssamenwerking Ploumen en de Staatssecretaris van Onderwijs, Cultuur en Wetenschap, Sander Dekker en Prins Willem-Alexander en Prinses Maxima.

In het begin was er niet veel tijd om mij ook nog in te werken dus ik voelde me af en toe wel wat verloren. Maar gelukkig werd ik uiteindelijk ook betrokken bij de voorbereidingen. Ik mocht assisteren bij het bezoek van Staatssecretaris Sander Dekker en heb voor hem gesprekken opgezet bij het Ministerie van Sport en bij het Ministerie van Cultuur. Duizenden mailtjes gingen heen en weer om te zorgen dat gesprekspunten werden doorgegeven, dat namen en CV’s van beide partijen bekend waren en dat overal tolken aanwezig zouden zijn.

De handelsmissie was maar zeer kort in Brasilia, ongeveer anderhalve dag, en dan alleen het officiële gedeelte en de onderwijsmissie. De bedrijven bezochten de hoofdstad niet. De maandag begon voor mij op het Ministerie van Cultuur waar alles gesmeerd liep. Vervolgens moest ik door naar een soort Onderwijsorganisatie waar een politiek gesprek met Prins en Prinses plaats vond en een onderwijsseminar. Dit werd afgesloten door Prinses Maxima dus ik heb zowel Prins als Prinses uitgebreid kunnen bekijken. Vervolgens moest ik door voor het gesprek op het Ministerie van Sport, mijn taak was om eerder aanwezig te zijn en te checken of naambordjes goed stonden, tolk aanwezig was en de juiste apparatuur tot zijn beschikking had.

IMG_20121119_072321

IMG_20121119_101509

178292_437074936346815_2077559661_o

IMG_20121119_165534

 

Echter er was inmiddels een noodweer uitgebroken; het is immers regentijd. Mijn chauffeur kon een afslag niet nemen omdat het water op de weg te hoog was! Vervolgens moesten we omrijden en kwamen we compleet vast te staan. Overal ontzettend veel water. De volgende dag zag ik in de krant dat de brandweer zelfs per bootje mensen uit hun auto’s had gered. De Staatssecretaris en delegatie gingen met een busje, wat hoger op de weg lag en minder last had van de wateroverlast dus die waren wel op tijd. Ik kwam veel te laat aan maar gelukkig waren er geen problemen geweest.

IMG_20121119_180637

Na dit gesprek sloten we de met deze kleine delegatie de dag af in een restaurant.

De volgende dag was er nog een laatste gesprek en seminar en rond het middaguur zette ik de onderwijsdelegatie af op het vliegveld waar ze vertrokken richting Sao Paulo. Voor mij zat de missie er op!

Het was een mooie ervaring dit van dichtbij mee te maken, te zien hoeveel planning en organisatie hierbij komt kijken; tot aan het maken van een indeling/rooster voor liften en iemand aanwijzen om ‘verantwoordelijk’ te zijn voor het Nederlandse vlaggetje op de auto waar Prins en Prinses in vervoerd werden. Prompt waaide dat vlaggetje dus gelijk al bij de 1e rit van vliegveld naar hotel van de auto af en moest hier de volgende dag –met succes- nog naar gezocht worden.

Toen de missie eenmaal voorbij was werd het een stuk rustiger, uiteraard ook door de feestdagen. Langzamerhand krijg ik dus zich op wat mijn functie echt inhoudt.

Ik lees heel veel om van ontwikkelingen op de hoogte te blijven; veel kranten. Ik twitter voor het account ‘Ondernemen in Brazilië’ en ik tip de ambassadeur ook veel dingen die hij vervolgens twittert. Ik verzamel artikelen voor onze Nieuwsbrief die ik vervolgens samenstel en uitstuur. Ik beantwoord allerlei ‘handelsvragen’ van particulieren en ondernemers die wij binnenkrijgen en over van alles en nog wat gaan. Over de mogelijkheden voor het importeren van gerecycelde autobanden (wettelijk verboden), tot het uitzoeken van importheffingen op artikelen. Veel vragen zetten wij door naar ons ‘Economisch Netwerk’, consulaten in Rio de Janeiro en Sao Paulo of de Netherlands Business Support Offices in Recife en Porto-Alegre. Ook ben ik verantwoordelijk voor de notulen van de wekelijkse stafvergaderingen. Misschien mag ik dit jaar nog een paar tripjes maken om regio’s ‘in kaart te brengen’, bekijken of er daar misschien mogelijkheden zijn voor het Nederlands bedrijfsleven.

Ook ga ik af en toe naar vergaderingen van bijvoorbeeld de EU-delegatie. Dat is eigenlijk een taak van de (uitgezonden diplomaat) Handelssecretaris maar die is net naar zijn volgende post vertrokken en we wachten nog op de nieuwe. Ik vind dit altijd heel interessant om te zien wat de EU-landen samen hier voor elkaar krijgen of hoe we elkaar kunnen helpen. Zo heeft Nederland samen met Denemarken getracht het visumproces voor zeelieden makkelijker te maken en kunnen Frankrijk en Portugal elkaar ondersteunen als Brazilië dreigt handelsbeperkingen op te leggen voor het invoeren van wijn. Komende week mag ik weer naar een interessante vergaderdag van de EU op het Braziliaanse ministerie van buitenlandse zaken over de laatste ontwikkelingen op het gebied van Energie.

Het is in ieder geval allemaal mega-interessant maar nog steeds heb ik het idee dat ik nog veel moet en kan leren!

Verder is het een aparte werkomgeving zo’n ambassade; de uitgezonden (diplomaten) medewerkers aan de ene kant en de lokale medewerkers aan de andere kant; met hele andere arbeidsvoorwaarden en achtergronden. Onder de lokale medewerkers heb je ook veel verschillen, collega P. en ik die voor onze banen bijna alles in Nederland hebben opgegeven en hierheen zijn gekomen (zij nog wel met meenemen van haar dochter), de Braziliaanse secretaresse die voor dit werk Nederlands heeft geleerd, tweetalige kinderen van lang geleden geïmmigreerde Nederlanders, 2 zussen die in hun jeugd lang in Nederland hebben gewoond, tot de paar die tientallen jaren geleden door de liefde in Brazilië zijn gebleven.

Maar over het algemeen kan ik het met iedereen wel vinden. Wel was het erg jammer dat eind November/begin december de twee stagairs Kim en Kevin en tijdelijke medewerker PC weer het land verlieten. Niet alleen heb ik veel steun aan ze gehad maar ook veel lol.

Kim kende ik al vaag uit Leiden omdat we allebei bevriend waren met Braziliaanse au-pair Rafaela. Het was dus erg toevallig dat we elkaar weer tegenkwamen op de Ambassade. Maar ook fijn om al een bekend gezicht te hebben op de ambassade.

Nu zij alle drie weg zijn, inclusief dus de huurauto van PC is het wel wat lastig om uit lunchen te gaan tijdens werk; het ambassadegebied ligt wat afgelegen en te voet kun je alleen naar het Ministerie van Sport, als het tenminste niet keihard regent.

Voor Brazilianen is de warme lunch de belangrijkste maaltijd van de dag en daar heb ik me ook aan aangepast. Op de ministeries kun je veel heel weinig geld eten en ik eet dan ook regelmatig op het Ministerie van Sport waar ze een prima buffet hebben. Ook probeer ik regelmatig andere collega’s mee uit lunchen te krijgen naar andere restaurants. Af en toe neem ik zelf iets mee en lunch ik dus op de ambassade zelf.

Als ik ’s avonds thuis ben ga ik meestal naar de sportschool, minstens 4x per week. Ik kan het goed vinden met de uitgezonden defensie-assistent T. en hij is net als ik een hardloper. We hebben samen al een 10km loop gedaan en doen eind februari de halve marathon van Brasilia, samen met zijn vrouw. Dus daar moet voor getraind worden!

De sportschool kost me zo’n 220 EUR/maand maar ik ben er erg blij mee. Je hebt zo veel verschillende lessen en het kwaliteitsniveau is zoveel hoger dan in Nederland.

Vandaag heb ik alweer mijn tweede 10km loop gedaan. Dit soort evenementen wordt hier om de haverklap georganiseerd dus dat werkt voor mij erg stimulerend.

Qua vriendschappen zou ik nog wel een wat groter sociaal netwerk willen hebben maar ik ben niet ontevreden. Ik heb wat Braziliaanse vrienden en wat internationale. Op facebook is er een erg actieve ‘trainees in Brasilia’-groep en daar ken ik een aantal stagiaires. Wel zijn dat dan over het algemeen jongere studenten dus soms voel ik me dan wel een beetje oud.

Zij gaan vaak door de week nog uit maar daar heb ik niet zo’n behoefte aan, ik sport liever en omdat mijn wekker al om 5.40 gaat lig ik ook graag een beetje op tijd in bed. Soms ben ik in het weekend ook nog bekaf van het werken en vroege opstaan.

Mijn woonplek waar ik zo over twijfelde omdat het wat verder van de ambassade af is dan een andere wijk bevalt nog steeds erg goed. Mijn studiootje zelf ook alhoewel ik er wel van baal dat de appartementen zo dicht op elkaar zitten; ik hoor veel van mijn buren, van tv, tot ruzies en seks! Ik slaap dus nooit meer zonder oordoppen.

Binnenkort ga ik ook maar eens een huishoudster nemen voor mijn 30m2. Ik heb echt geen zin meer om mijn zaterdagmiddag daar aan op te offeren. En hier is het vrij gebruikelijk!

Kortom, na vier maanden zijn mijn begin-angsten verdwenen, is het leven gewend en liggen de routines alweer vast; sporten, elke zaterdag manicure en/of pedicure, de vaste lunchgelegenheden, etc. Ik vermoed niet dat ik ooit van deze stad zal gaan houden maar zo langzamerhand accepteer ik haar. Vervoer blijft lastig. Mijn fiets ben ik binnenkort weer kwijt want deze is van de ambassade en eind januari is er een stagiair die hem nodig heeft. Maar eerlijk gezegd gebruikte ik hem toch al nauwelijks meer, naar werk fietsen staat gelijk aan zelfmoord willen plegen. Het is altijd opletten hier in het verkeer. Daar kwam ik laatst ook weer achter toen ik bij een zebra overstak. Op mijn armsignaal (je steekt hier je arm uit als teken voor auto’s dat je over wilt steken) stopte een auto netjes en ik liep dus al toen er een ander bovenop knalde en ze samen lekker doorschoven. Gelukkig werd ik net niet geraakt! Maar ik voelde wel het plastic van de gesprongen koplampen tegen mijn benen.

Ik heb definitief besloten geen auto te willen kopen. Niet alleen zijn ze enorm duur in Brazilië, en is het misschien lastig om er snel van af te komen mocht ik hier weggaan, ik durf het niet zo aan om hier te rijden. Brazilianen rijden slecht en vooral in de regentijd ziet het er angstaanjagend uit om de weg op te moeten.

Sinds vorige week is er een nieuwe ‘executivo’ buslijn die ik kan nemen om te gaan werken en hoewel 2,5x zo duur (niet 2 maar 5 reais, 1,85 EUR) is deze zo veel fijner; airco, zachte stoelen, wifi, snellere route. De gewone buslijnen zijn hier vaak erg vies, vol, warm en met buschauffeurs die hun nare levens afreageren via hun rijstijl op de passagiers. Dus deze nieuwe buslijn maakt het leven hier alweer iets fijner.

Heimwee-gevoelens zijn redelijk onder controle maar ik zie enorm uit naar mijn net-geboekte Nederland-reisje; zaterdagochtend 18 mei land ik op schiphol en ik blijf tot 5 juni! Zo’n zin om Pa&Ma&Marco&Nina en mijn JARENLANGE vrienden weer te zien en ook om mijn kat weer eens te knuffelen. Hoewel het wel raar zal zijn om niet in mijn vertrouwde stekkie te kunnen verblijven, want daar woont de huisoppas!

One thought on “4 Maanden!”

  1. Hoi lieve superdochter!!
    Erg mooi geschreven verslag met toch weer een verhelderende kijk om zo te lezen dan via skype te horen. Blij dat alles een beetje op z’n plek gaat vallen en je meer begint te “aarden” daar.

    liefs je ouwelui xxxx

Comments are closed.